Cagatay ipek

Hani insanın keyif aldığı anlar vardır ya zamanın durduğu bir olduğu saatler…

O anlardan birinde…

_____

Milyonlarca insanla aynı hayatı paylaşıyoruz ama yaşamlarımız farklı olduğu için bunun farkında bile değiliz. Aradaki farklılıklarımızı düşündüm vapurdayken bizi ayıran özel ayrıntılar. Vapurdayken yaşamlarımız aynı ortamda birleşiyor. Her zaman aynı havayı soluyoruz ama milyonlarca insan içerisinde o anlarda aynı ortamın havası içinde oluyoruz. Arkada bulduğum yere oturdum. Her zaman sevmişimdir arka sıraları. Oturduğum yerden çevremi izledim uzun bir süre. Herkes kendince bir şeylerle uğraşıyor.

Biraz ileride masanın başında bulmaca çözen biri var (üstelik arkadaki sayfadan cevaplarına bakarak çözen biri) karşısında gazete okuyan arkadaşı… Arada haberlere sitem edip bir şeyler söylüyor harıl harıl bulmaca çözen arkadaşına… Halinden belli haberlere sitem ettiği…

Onların hemen yakınında oturan iki dost var. Gençliklerinin verdiği heyecan konuşmalından belli oluyor kim bilir hayatında onu bu kadar heyecan veren ne? Belki aşk… Belki çok beklediği bir haber… Beklide her şey…

Manzaraya karşı keyif sigarası yaktı biri dumanı içimi yaktı geçti. Yakınlarımda bu kişi belli… Tam arkamda oturuyor… Sigarayı her çekişinde neler geçiriyor içinden kim bilir… Hayatın zorluğuna takılmış belli ki o yüzden her çekişinde derin bir iç çekiyor sessizce… 

Sağ tarafta orta bölüme yakın yalnız oturan genç bir kadın var. Yalnızlığını düşünüyor olmalı çünkü ben hep düşünürüm yalnız olduğumda etrafıma bakmadan tek bir noktaya bakarak bulurum kendimi… Neleri düşünmez ki insan? Yalnızken dünyayı bile kurtarabilirsin o güç vardır içinde.

İki sıra önümde bir grup var öğrenci oldukları belli kapalı bir alan biraz sesli konuşulursa eğer ilgi odağı oluverirsiniz bir anda. Kulak kabarttım. Derslerden bahsediyorlardı. İlgimi çekense bir lakap oldu tur-küt diyordu sürekli sanırım arkadaşına taktığı bir lakaptı bu. Hangimiz yapmıyor ki bunu. Gülüşerek şakalaşıp eğleniyorlardı. Bakıp gülümsemek düştü sadece bana…

Arkadan görebildiğim bir teyze var. Çaprazımda üç sıra önde… Gazetenin sayfalarını çevirdi hızla tek tek baktı katlayıp çantasına yerleştirdi. Etrafını izlemeye koyuldu sessizce… Kim bilir ne zamanlar yaşadı neler gördü bu yaşına kadar neler için susmak zorunda kaldı. Avazı çıktığı kadar bağırmak istedi ama yapamadı. Yaşamın yükü omuzlarından geldi geçti. Canını yaktı belki… Aşkları da olmuştur… Nereden nereye…

Camın diğer yanında sevgililer oturmuş sımsıkı sarılmışlar birbirlerine soğuğa aldırmadan. Aşkın ateşine kapılıp doyasıya keyfine vararak. Heyecanları, umutları her şeye meydan okuyabilir onlar için. Bazen hayat gerçekten göründüğünden daha basit, aşılmayan güçlüklerin olmadığını gösterebiliyor. Dünyaya bu yüzüyle bakmak bambaşka olduğu açık…

Solda cam kenarında oturmuş arkasını cama dönmüş arkadaşının gözlerinin içine bakarak anlatıyor her şeyi… Kafa kafaya vermiş muhabbeti koyulaştırmışlar. Biliriz ki iki kadın bir araya gelince konuşmadıkları hiç birşey kalmaz her şeyi konuşurlar. -tabiri caizse dedikodu yaparlar- Her konuda muhakkak söyleyecekleri vardır. Damarına basa basa…

Ailece buradalar kim bilir kime gidiyor. Çocuğu çekiştirip duruyor annesi. Bir köşede öylece izliyor baba. Çocuk şapkasını atıyor anne kısık sesle “oğlum yapma, tak şunu üşüyeceksin� dediğini duyar gibiyim. Annelik yaşamın en zor mesleği… “Sende anne olunca anlarsın� der hep anneler bununla neyi kastettiğini tahmin ederiz ama insanın çocuk olması gerektiği anları neden bu şekilde söyleyerek bastırmak istediklerini hiç anlamam. Belki de zamanında ona da öyle söyledikleri için midir ki… Kim bilir… Birde benim açımda düşün derler büyükler… Ama bunu bizden istemelerine şaşırırım hep. Yani bir çocuktan ebeveyn gibi davranması beklenemez ki. Çünkü o hiç ebeveyn olmadı. Bunu anne olduğum zaman anlayacağım sanırım.

Sessizce etrafa dağılmış birkaç kişi daha var. Öylece oturuyorlar biri uyukluyor. Diğerleri denizi yararak aşan vapurun dalgalarına dalmış öylece… Koca bir uğultu ile…

Yavaşça yaklaştı iskeleye vapur… Yaşamımızın kesiştiği o anların son noktasıydı. Bir dahakine başka bir seferde, aynı yaşamları kesiştirmek üzere…

____

Oturup dikkatlice bakıldığında bir yaşamda binlerce yaşam var… Herkes kendi yaşam gayesinde savrulmaktan yorgun… Öyle bir an oldu ki aklımdan binlerce şey geçti o vapurdakiler hakkında çok şey düşündüm. Gözümün önünde canlandı hayatlar. Biz aynı yaşamda birer yabancıyız birbirimize. Görüp görebileceğimizi yaşayıp gidiyoruz bu engebenin içinde. Tesadüflerle birleştiğinde hayatlarımız acaba diye bile düşünmeye zamanımız olmuyor o kadar boş olan saatlerde bile…