Cagatay ipek

Ağaçlar yeşeriyordu uzaktan ve gökyüzü de gülümsüyordu. Yüzünde yalnızlığın bir kopukluğu vardı, belki de bu yüzden belki de bu bakıştan kalmıştı gözlerim sende.
Yalnızlığın bitişini başlatmak için bir olmaktan çok biz olmayı istedigim için, sebepsiz bir sevgiyi açığa çıkarmak için sevmiştim.
Zamanla biter ve geçer sanıyordum aramızdaki bu uzaklık ve geçti; her şey gözlerini uzaklığına bakıyordu tutulmuş bir yelkenlinin dalgalarla savaşı gibi hep sana kavuşabilme tutkusuyla. İşte böyleydi sevmek birini, düşünmek hatırında tutmak, aklında tutmak ve kalbinde. Elinden tutup gözlerine bakmak derinlere kimselerin göremediğini görmek kimselerin söyleyemediğini söylemek, her geçen günün sancısıyla onu beklemek.
Sevmek işte birini biz olmak için, o sıcak bakışı hissetmek teninde güldü mü gülmek ağladı mı ağlamak. Hızlı akan zamanın kısa aralarında onunla olmak onu onla paylaşmak, bilmediğimizi öğreniriz onunla duymadığımızı duyarız sanki dünya bir başkadır gözümüzde onun yanı cennet olur onsuz her an cehennem içimizde.
İşte böyledir sevmek kalp atınca âşık olmak sebepsizce kendine kızmak ve gitmek bilmediğin bir yerlere kimsenin olmadığı bir ada yanına onu da almak, sessiz ve huzurlu gidemesekte aklımızın ucunda bir hayal olur. Varlığı bir gün yokluğu her gün korkutur. Onu bir çiçeğe benzetirsin bir güle eşi yoktur çoktur ama eşi yoktur onun tek eşi sen olursun sevdiğin olur sevgilin olur o senin her şeyin olur. inciltin mi onu affetmesi zor olur kızmaz kızamaz sana ama affetmesi zor olur değerini bil ister senin ne kadar sevdiğini görmek ister. Dünya artık durmuştur ama senin başın dönüyordur sevmek işte birini delice tutkuyla aşkla bağlı kalmak bir olmak tan çok biz olmak yanında olmak istersin sevmek sevilmek, gözlerinde bir gülümseme buluyorsan kendini onun yanında güvende buluyorsan elini tuttuğunda kalbin de bir söz beliriyorsa nefret etsen de kıramıyorsan sevda aşk dediğini onda buluyorsan en kötüsü ayrıldın mı ölmek istiyorsan unutmak için değil unutmamak için seviyorsan sen sende değil ondasın sen artık kalbinde bir değil iki kişi taşıyorsundur o olsa da olmasa da bunun adına aşk diyorsun sen onu seviyorsun işte böyledir sevmek birini ne onunla ne onsuz değerini bil sevginin sevgilinin…

Sen yine gidiyordun ben yine arkandan sessizce izledim anladım artık ne seninle oluyordu nede sensiz, varlığın yüzümü güldürüyor ama yokluğun içimi kanatıyordu yoksa bunun adı aşk mıydı? İşte böyledir sevmek seni varlığını alıştığım kadar yokluğuna alışamamak. Tutsak bir kalpte bir kişi yerine iki kişiyi düşünmek bahar geliyor ve ben iki şeyi düşünüyorum bir ben bir de bendeki sen…