Cagatay ipek

Senle yaÅŸamak ve sensiz yaÅŸamak..
Adlı oyunu izledim o gün yani..
senden ayrıldığım gün..
o oyunu birazcık anlatayım size

ama ne fark eder..ben sana git dedim..
sende gittin..
oyun bitti ve herkes kendi yoluna gitti..

öksürerek uyanıyorum yine
ciÄŸerlerim kopuyor sanki
alacağım nefes kayboluyor,içim daralıyor
hırıltılı bir sesle küfür ediyorum hastalığıma
doktorlar içki,sigara desede
umurumda olmuyor…
yoldaşlarımı yarı yolda bırakamam
benimle birlikte son ana kadar yaÅŸayacak onlarda
oda rütubetli,tavan yarınlarım gibi simsiyah
masanın üstünde akşamdan kalma 1 duble rakı
yarım kavun ve bir parça ekmek..
hemen yanıbaşımda sigara paketi içinde 2 dal dermansız sigara
radyo akşamdan açık kalmış herhalde
Zeki Mürenden birşeyler çalıyor cızırtılı bir şekilde
seni ben ellerin olsun diyemi sevdim…
mermi gibi fırlıyorum yataktan…
sigaramı ceketimi bi çırpıda alıyorum…
ve sabah ezanıyla atıyorum kendimi istanbul’a
arkamdan ev sahibim madam Eleni sesleniyor
ceketimin yakalarını kaldırıp hızlıca devam ediyorum yoluma…
biriken kira,biriken umutlar,biriken sevdalar
hepsi kayboldu,hepsi yokoldu
hatırladığım kadarıyla kira parasını meyhanede yemiştim
ya umutlarım ya sevdalarım?
onlar?
onları kim aldı benden?
adımlarımı hızlandırıyorum
hava soğuk dünden kalma yağmur birikintilerine basıyorum
her bir su damlası ayrı yere dağılıyordu
kimi ise bana tutunuyordu
paçalarımı ıslatıyordu…
dudaklarımda tuzlu bir tat belirdi
neolabilirdiki bu?
istemiyordum gözyaşlarımı
nefret ediyordum onlardan
hep boşa akıttım onları
hep gidenlerin ardısıra akııttım onları…
cebimdeki sigarayı hırsla çıkarttım
tek nefeste yarılandı sigaram
hayatım gibi erken yarılandı sigaramda
girdiğim sokaklar yabancı
etrafıma bakıyorum anlamsızca
nerdeyim acaba?
kiminleyim?
daha fazla ilerleyemezdim
oturdum bir kaldırıma
başım avuçlarımın arasında
yaşlar artık yere iniyor
biriken yağmur damlalarına eşlik ediyor yaşlarım
bu yaşta bu hastalık çok zorluyor beni
korkuyorum tanımadığım yerlerde öylece serilip gitmekten
üstüme gazetelerin örtülmesinden….
nereye kadar diyorum kendime nereye kadar?
bu korku nereye kadar
yerimden kalkacak halim yok artık
alın artık beni burdan
alın beni yanlızlıklarımdan
bu yük ağır geliyor artık bana
sensizlik ağır geliyor………..

Bir gece ansızın uyandım
Seni görmüştüm rüyamda
Birkez daha seni nekadar çok özledigimi anladım
Biran içimden birşeyler süzüldügünü farkettim
Gözlerimden akan yaşlarım kalbime kan gibi damlıyordu
O an cığlık atasım geldi
Ne yazıkki korktum bagıramadım
Yastıgıma sarıldım
O an öyle çok istedimki yanımda olmanı
Yanımda olup bana sarılmanı
Gözüm hep karşımda duran resmindeydi
Ne güzel bakıyordun
Hep dedim kendime sabret sabret
Artık olmuyor bitanem yapamıyorum
Sensizliğe dayanamıyorum
Dışarda yagmur
Gözümde yaş
Yüregimde yanan ateş
Bana acı veriyorr
Bilmiyorum bilemiyorum sensizliğe dayanırmı bu yürek
Seni sevdim seni çok sevdim
Ama kahretsin hala seviyorum…

Ne garip bir duygudur aslında yaşamak
Uyanırsın yatağından
İçinde deli bi coşku
Nedensiz bi sevinç
Baş döndüren bi muamma
Hışımla kalkarsın sıcacık yatağından
Güne başlamak için
İlk işin çaydanlığı ocağa koymadan önce
Perdeyi aralayıp, hava soğuk olsa bile
Doğan güneşe bir selam çakıp
Miss gibi havayı taaa ciğerlerine kadar çekmektir
Umut dolusundur
Gelecek kaygısı, bugün bitirilmesi gereken işler
Ve ödenecek faturaların hiçbir hezimeti yoktur
Çünkü sen güne kendini, kendini de güne adamışsındır..
Sevdiğin şarkının sadece bildiğin nakaratını
Bozuk plak gibi defalarca söylemene rağmen sıkılmamışsındır
Börtü böceğe, yağan kara, doğan güneşe selam veresin gelir
Çünkü hayat her şeye rağmen güzeldir..
Ve yaÅŸamak da.

Sonra bir gün daha olur yaşamında;
Gece ağlamaktan ıslattığın yastığının şahitlik ettiği
Şiş gözlerle uyanırsın
Günün ağarmasına inat, hala karanlıktır gördüklerin
Işık yoktur,
Ufuk yoktur,
Umut etmek bile istemezsin
İsyan değildir aslında göğe savurdukların
Yaşadığın haksızlıklar, aşktaki hayal kırıklıkların
Ve ömrünü adadıklarının ihaneti sarar tüm benliğini
O günü kafanda geçirirsin;
Her gün yaptığın gündelik işler bile yük gelir sana.
Hayatın yükü ağır,
Yaşadıkların ağır,
Ve bunları taşıyacak -omzum- hala minicik dersin
Ezilirsin altında hayatın
Gözlerin hala ıslak ıslak, en hüzünlü şarkıların
Ağır dizleridir dilindeki
Yalnızlık demlersin, çile katarsın
2 şekerli açık sabah çayının içine biraz da
Sonra yola çıkar, etrafına şöyle bir bakarsın,
Ne hazin bir öyküdür hayat
Ve yaşadıklarımız da
Dersin…
Ve devam edersin

Ve sen yoksun artık
Ne sıcacık bakan gözlerin
Ne sarıldığım zaman yok olduğum,
Senin benliğinde var olduğum dünyan
Ne beni yakan yüreğin
Ne yüreğime saklayacağım tek bir sözün var
Ve sen yoksun artık
yaşayamıyorum, nefes alamıyorum
çok canım acıyor kanıyor yaralarım
sevemiyorum insanlarıçünkü hiçbiri sen değil
beni saran varlığın nerde
ve sen yoksun artık
ben yapayalnız kaldım bu acımasızlıklarda
ben sensiz kaldım
gittin deÄŸilmi
tek söz yok yüreğime saklayacağım,
tek bakış yok gözlerimde saklı kalan
kokun yok dudaklarımda ıslaklığın ve senin hayatında da ben
ve sen yoksun artık
uyuyamıyorum oysa ben günlerce sadece uyumak istiyorum
tek kavuşabildiğim rüyalarımda seninle buluşmak için
senin için
hani seninleyken en güçlü fırtınalara dayanabilen bir çınardım ya
şimdi bir meltem beni yıkıyor
sensizim
gittin ya beni, BENÄ° ANLAMAYAN Ä°NSANLARLA BIRAKTIN YA
neydi bana nefretin
bu kadar acıyı bana yaşattın
bir tekediliş değil yokluğunun varlığını hissetmeme
neden olan acı
sensizlikle dövüşmem de değil
sanki yemin etmiş gibi acılarını sahiplenmekte değil
gidişin bir ihanete bir yalnızlığıa bir yok oluşa kabul edememk bunu anlamamk içimde fırtına
kayboluş aşkalara insanlara son çığlık içimdeki yıkılışta
yapamam dayanamam bunu anlayamam anlatamam
,bir tarafım seni inkar ederken bir tarafım seni delice kabulleniyor çıkıp karşıma
yapmadım demeni bekliyor
ama sen yüreğime inat susuyosun
ve sen yoksun arık
keşke son kurşunu yüreğime sıksaydın bu kadar kanarmıydı içimsen benim canımdın
aldın yaşayamadımki
senden sonra bir daha ben olamadımki………………………..

Gittin sen
Ben kaldım sensizliğin
Gerçeğe hiç dönüşmemiş
Rüyalarında sımsıcak,
S e n i n - g i b i..

24,12,2005
D.23,03,2006
Yinede bekleyeceÄŸim seni
Sabahın ilk ışıklarına kadar
Olurda gelirsen
Seninim tekrar
Sakın unutma…..

Her sabah uykulardan kırıntı toplardı aç çocuklar
Aşkı giyerdi insanlar, yalnızlıklarına yelken açarak
Adresi bilinmez yollardı gökkuşağı mevsimlerinde
Sen gözlerimde biriktikçe gül yüreklim
Yağmur yeşil yağar, denizler sarı akardı.

Bütün denizlerin küreklerinde yaşamak çentiği
Sarsılan bütün ömürlerde aşktır hayatın repliği
Suskun ayrılıkların ölçeğinde buz tutar ellerimi
Bilme sakın hüzün kıran saatlerimde öldüğümü
EÄŸil de bak yarama, seni sevdikçe üşüyor yüreÄŸim…

Ne doğan güne hükmüm geçer,
Ne halden anlayan bulunur;
Ah aklımdan olümüm geçer;
Sonra bu kuş, bu bahçe, bu nur.

Ve gönül Tanrısına der ki:
- Pervam yok verdiÄŸin elemden;
Her mihnet kabulum, yeter ki
Gün eksilmesin penceremden!

Ben yağmurlu akşamlarda büyüdüm.
Gözlerimde yalnız bir tutam yosun.
Onun için her seher vakti böyle,
Suların sesiyle sesleniyorum sana,
Anlamıyorsun…
Kızıl süzgeçlerden geçiyorum
İkliminden göçüyorum
Yağmurlardan kaçıyorum durulmak için
Durulmak için…

Bakışlarım, tek çocukluk tarafım.
Her zaman asidir, her zaman küskün.
Onun için her sefer vakti böyle,
Yalnız gözlerimle sesleniyorum sana,
Gözlerin suskun…
Kanlı meydanlardan geçiyorum
Kurşunlardan kaçıyorum
Gözlerini seçiyorum vurulmak için
Vurulmak için…

Ben gök ekinler içinde büyüdüm.
Gelincikten narin bir gönül düşün
Onun için her seher vakti böyle,
Gizli ÅŸiirlerle sesleniyorum sana,
Gizleniyor gülüşün…
Ufukları yokluyorum
Düşlerimi saklıyorum
Rüzgarını bekliyorum kırılmak için
Kırılmak için…