Cagatay ipek

Kimlere yaşam ışığı oldum. Kimlere küçücük tebessümler ettirdim. Kimleri gözyaşlarına boğdum. Herkes bir anlam çıkardı olanlardan. Kimi kızdı, kimi şaşırdı, kimisi de sevinçten uçtu. 

Hayat hep bunlardan ibaretmiş. Hayat hep birşeyleri anlamlandırmakmış. Nefes alıp-vermekten daha değerliymiş bu anlam. Bu anlam içine birçok şey dâhilmiş. Ben bile bu anlamın küçücük bir parçasıymışım. Küçük ama hepsinden büyükmüşüm. Değerliymişim. Bu yaşamda değerli olanın önceliklerindenmişim. Sadece bir kelimeden ibaret değilmişim.

 

Kolay değilmiş bana sahip olmak. Gerçek anlamda. Hiç kimseye hiç birşeye ihtiyaç duymadan kaplarmışım bir insanın bedenini. En derinliklere iner oralarda mucizevî duyguları yaşatırmışım. Böylesi duygular, böylesine en uç noktalarda yaşatacak kadar önemliyim ben.

 

Kâh bir masa başında, kâh bir odanın küçük penceresinden sızarım… Gökyüzünün engin derinliğinde, yeryüzünün masmavi incisinde denizde bulursun beni… Küçücük bir çocuğun kalbinde, kocaman bir çift gözün en derinliklerindeyim ben…

 

Gülüşünde bile beni bulursun. Fark etmezsin sen ama ben hep oradaydım. Her baktığın yerdeydim. Her yerde benden bir tutam var. Okuduğun kitapta, içtiğin kahvede, izledin bir filmde… Kimselerin bilmesini istemediğin mabedindeyim. En gizli fırtınaların yaşadığın yerdeyim.

 

Aslında tek bir yerim var bu yaşamda. Bana anlam veren ise sensin. Olmam gereken yerde olduğu gibi kalmamı sağlayanda sen. Yaşamda hep senin kalbinde oldum ben. İlk zamanlar saf ve tertemizdim. Ardından vurgunlar yedim. Canım yandı, sen hiç fark etmedin. Hep kedini düşünerek yaşamaya başladın. Çevrende olanlara umursamıyordun belki ama kendi içindekileri de hiç önemsemiyordun. Beklide kördün. Duygu körü. “Canın yanar mı hiç senin� deme bana… Ben senle var oldum. Senle acı çeker, senle ölürüm.

 

Beni unutalı çok olmuş. Artık her şeyi aklınla yönetiyorsun. Kazandığını sanıyorsun. Kaybettiğinin farkına bile varmıyorsun. Farkında mısın, sen beni tanımıyorsun…

Tanıdığını sanmışsın bir zamanlar. Evvel zaman masallarında kalan… Kitaplarda okuduğun satırlarım artık. Beklide o bile değilim.

 

Beni bulmak için çaba harcamıyor artık insanlar. Rüyalarında gördükleri oluyor arada. Hayran kalıyorlar mucizeme. Gerçekten beni ben sananlar ben olmadığımı anlıyorlar, hatırlayabildikleri kadar.

 

Ben karşılıksız, çıkarsız varım insanların içinde. Bende kötü düşünceler olmaz. Arkadan vurmaz kimseyi silahım. Benim mermilerim kalbe isabet eder her zaman. Nedensiz girerim o kalbe. Hiç can yakmam ben. Girdiğim kalbe hayat veririm.  Oraya yaşam katarım. Kimsesizleri oynarım ama ben her şeyim. Beni kaybetmediğin sürece de en iyi dostun olurum. Sırdaşın, sevgilin, yüreğin olurum. Ben sen olurum…

 

Sevgisini yitirmeye namak kalmış yaşamda en değerli varlığınıza armağan olsun…