Cagatay ipek

İleride ne olmak istiyorsunuz? Avukat, mühendis, doktor… Peki ya sonra? Diyelim ki istediğiniz mesleğe kavuştunuz. Sonra mutlu bir aile, çocuğunuz içim iyi bir gelecek ve daha birçok şey.
İnsanlar hep bir amaç için yaşıyorlar. Bir amaca ulaştıklarında yenisi başlıyor. Kısacası insan geleceğini düşünmeden edemiyor. Ya geçmişimiz?
Annem bana sürekli büyüklerini anlatır. Annem için, geçmişimi öğrenmem, geleceğimi planlamak kadar önemlidir.
Bana en çok amcasını anlatır. Amcası, Çanakkale ve Kurtuluş Savaşına katılmış. Savaşı nasıl kazandıklarını anlatırmış. Bir de madalyası var.
Annemin amcasını hiç görmedim. Babasını da hiç görmedim. Ama inanır mısınız? Anneannemin babasını gördüm. Öldüğünde on iki yaşındaydım. Öyle çok severdim ki onu.
Bembeyaz saçları ve yumuşacık sakallarıyla her zaman yüzü gülerdi. Onu ne zaman görsem o tombul ellerini eski yeleğinin cebine sokar ve bana küçük naneli şekerlerden verirdi. Onun yanında olmak, kucağına oturup, kahramanlık hikâyelerini dinlemek bana huzur veriyordu. Ama şaşırmadan da edemiyordum bu kadar uzun yaşadığına…
Bu yüzden, eskileri öğrenmek güzeldir. Geçmişi öğrenmek, yaşanan olaylara şaşırmak, beni her zaman mutlu eder. İleride ben de dedelerimi, amcalarımı, teyzelerimi çocuklarıma anlatacağım. Ve büyük dedemin o gülen yüzünü asla unutmayacağım.
Eski model yeleğinin, köstekli saat cebinden çıkardığı o güzelim küçük naneli şekerleri de…