Cagatay ipek

seni seviyorum

Hayatta hiç bir şeyden tat almadığımı anladığım anda bırakmıştım her şeyi bir kenara yalnızlığımla baş başa kalmışken umutlarımı sevgimi yitirmeye başladığım bir andı seninle tanışmam bir rüya gibi gelmiştin dünyama hayal miydin gerçek miydin bilmeden sevmiştim seni dünyam yeniden canlanmış yeniden hayat bulmuştum seninle ilk kez sever gibiydim ilk kez aşkı sevgiyi tatmıştım sanki o kadar güzel dinki kaptırmıştım senin rüzgârına kendimi geceleri bazen geceleri esen rüzgârda bazen denizin sahile vurduğu dalgalarda bazen de hafiften çiseleyen yağmur tanelerinde senin yokluğunda var olduğunu hissettiriyordu kalp atışlarıma engel olamıyordum seni görünce hızlı ritmine bazen yetişemiyordum bu ritimler aşkın anlamlı ritimleriydi bende gözlerine bakıyordum bazen sadece aşkımı gözlerinin içinde arıyordum senden duyduğum aşk sözcükleri her saniyeme her dakikama yeniden doğmuşçasına yaşıyordum seninle anlam bulamıyordum bunlara bazen aşk bazen tutku diyordum ama kalbimin ritimlerinden anlıyordum bunun aşk olduğunu biliyordum sende beni seviyordun aşkla delicesine sen demez miydin bana aşkın saflığında bulduk birbirimizi diye inanmıştım buna tüm kalbimle bir rüyadan bir gerçeğe geçiyordu kalbim seninle aşkı yaşamak ne güzeldi delice ne kadar tutkuluydu kalbimizde bezen saatlerce dolaşıyorduk ikimiz el ele sıcaklığımızla gecenin ayazında sevgimizi yıldızlara gösterircesine an geliyordu rüzgârın eşliğinde yağmur bir melodi fısıldıyordu aşkımızın dansına seni sevmek yeniden doğmuş olan bir bebeğin dünyaya baktığı masumluk kadar güzeldi bizi bizle yaşamaya bir ömür karar vermiştik gecenin güzelliğinde haykırarak söylediğimiz sözcüklerimiz vardı SENİ SEVİYORUM diye…