Cagatay ipek

Gittin ya sen hani, ardına bile bakmadan…
Beni böyle çaresiz ve bir başıma bırakarak…
Gittin ya sen hani, haykırışlarıma aldırmadan…
GözyaÅŸlarımı peÅŸin sıra hükümsüzce akıttırarak…

                          Bu deli gönüle ben ne laf anlatabiliyorum, ne de söz geçirebiliyorum artık sen gittiÄŸinden beri….

Biliyorum böyle sürmeye devam ettikçe ben kahrolup, üzüleceÄŸim…. Farkında deÄŸil miyim sanıyorsun ne kadar aciz durumda olduÄŸumun, merak etme aynalara küs deÄŸilim sadece kırgınım o yüzden her zaman olmasa da ara sıra bakıyorum kendime…. Bakmamın sebebi ise sen gittiÄŸin günden bu yana bende deÄŸiÅŸenleri izlemek…. Bazen kendimi tanıyamıyorum bile, bu ben miyim diyorum ara ara aynadan yansıyan suretime bakarak… Gözlerim balon gibi ÅŸiÅŸmiÅŸ, ferri sönmüş ve gözalatlarım esrar kullanır gibi morarmış, yüzüm solmuÅŸ ve kendini salmış, ellerim ellerini ararcasına buz kesmiÅŸ, dudaklarım çatlamış, saçlarım dağılmış, bedenim yorgun düştüğünden omuzlarım aÅŸÅŸağıya doÄŸru çökmüş, ya ruhum ona ne demeli yüreÄŸimin her gün kanayıp, aÄŸlamasına dayanamamış olacak ki benliÄŸimi almış gitmiÅŸ…Hıh, ruhum ÅŸimdi Allah bilir yine senin peÅŸinden gitmiÅŸtir ya da seni aramaktadır herkesten köşe bucak saklandığımız köşelerde… O ilk gittiÄŸin gün hani hatırlarsın sokak ortasındaydık, gecenin üstüydü ve sana ihtiyacımın olduÄŸu en önemli zamandı… Kırık, yıkık ve sönük hayallerini çıkarmıştın gün yüzüne ve anlatmaya baÅŸladın tüm gerçekliliÄŸyle… Seni dinliyordum ve anlattıklarına anlam veremiyordum, bizimle ne alakası vardı ve konumuzun ne kadarını kapsıyordu çözemiyordum… Uzun ve soluklu bir konuÅŸmadan sonra sustun ve gözlerimin içine baktın, anlamamışlığımın ÅŸaÅŸkınlığını görünce yüz ifadem de gülümsedin ve “anlamadın deÄŸil mi, küçük meleÄŸim” dedin… Başımı sallayarak anlamadığımı ifade etmiÅŸtim ve sende anlamıştın nihayetinde…. Bunun üzerine derin bir ah çekerek ellerimi tuttun ve gözleriin içine bakarak; ” biz seninle olamayız küçük meleÄŸim, ilk zamanlar çok farklıydık ve heyecanlıydık, herÅŸeyden önemlisi seviyor ve deÄŸer veriyorduk… Zaman öyle bir duruma getirdi ki bizi artık birbirimizi tamamlayamaz olduk… Seninle sonımu göremiyorum, birbirimize daha fazla alışıp, baÄŸlanmadan burda sonlandırmamız lazım…Sakın, aÄŸlama sana ne kadar deÄŸer verdiÄŸimi biliyorsun ama dedim ya kendimi biliyorum ben ileriyi göremiyorum ve ilersi olmayacağını düşünüyorum, bu yüzden seni kandırıp, kırmamak adına bu iÅŸi burda sonlandırıyorum…Anlayacağın küçük meleÄŸim biz bu sevda masalında ayrılanlar olduk…” dediÄŸinde yere çömeldim, sanki bütün evler üzerime çökmüştü ve ben bir kelime dahi edemiyordum… Gerçi nasıl edecektim ki yutkunmakta bile zorlanıyrdum, sadece gözyaÅŸlarımla birÅŸeyler anlatabiliyordum… Ellerini çekmeye çalıştın ellerimden ama ben bırakamadım, “gitme” dedim titreyen ve kısılan sesle…”gitme ne olursun beni sensiz bırakma, seni ne kadar sevdiÄŸimi biliyorsun” dedim ama sen o kadar kararlıydın ki sana bir kez daha sarılamadan, bir kez daha öpüp koklayamadan, kokunu içime çekemeden gittin…

Sen gittiğinde rüzgar sana kızdı ve peşin sıra keskince esti,
Ama bana bir kere olsun dokunmadı, acaba sana hissettirdi mi?
Sen gittiğinde bulutlar gidişine kızdı ve peşin sıra gözyaşlarını döktü,
Ama beni az da olsa ıslatmadı, acaba seni gözyaşlarıyla ıslattı mı?

Bir ara gözüm gökyüzüne takıldı, etrafta fırtınalar kopuyordu, yaÄŸmur yağıyordu ama bana bir an olsun yansıtılmıyordu, neyin nesiydi ki bu acaba diye de düşünmüyor deÄŸildim. Yalnız bir yaprak, bir yaprak uçuÅŸuyordu havada savunmasızca ve üşümüşcesine…”O da hangi aÄŸacın, hangi dalından ayrıldı acaba benim gibi” diye düşünürken, avucumun arasına düştü… O da galiba ben gibi kendine yakın buldu beni, baksana seslenmeme bile gerek bırakmadan düşüverdi avuçlarıma…. SensizliÄŸin acısını bir an olsun dinmesi bu yaprak sayesinde oldu, kader arkadaşımdı ve bu hayatta bu ayrılma sahnesini ben tek başıma oynamıyordum…

Seninle artık gittiÄŸimiz yerlere gitmiyorum, resimlerimize bakmıyorum ve gözlerini gözlerime getirmiyorum….  Åžuan bunları yazarken bile boÄŸazımda yumruk oluÅŸtu yutkunamıyorum adeta, gözlerimde nem oluÅŸtu ama aÄŸlamamaya yeminli olduÄŸumdan içime akıtıyorum ve yüreÄŸimde öyle bir sıkıntı ve sancı var ki bunu hiç bir deÄŸerle yok edemiyorum…. Kahretsin ne seni unutabiliyorum, ne de içimde ki sevgiyi yok ediyorum….

Yoksun ya artık yanımda,
Avucuma düşen yaprakla avunuyorum…
Yoksun ya yanımda,
Ben her gece sana gönderilemeyen mektuplar yazıyorum…
Her yalnız kalışlarımda sensizlikle baş etmeye çalışıyorum
Ve baÅŸ edemediÄŸim günlerde iÅŸte ozaman…
Ben her sensizlik de,
Kendi silahımı, kendime doğrultuyorum..