Cagatay ipek

YaÄŸmurlu caddeler…Gök aÄŸlarken herkesin kaçması;o bol ışıklı, kalabalık sokaklarda.Derdini anlatamayan yaÄŸmur…Yalnız ve çaresiz akmaya mecbur yaÄŸmur… AÄŸlamaya mecbur…
En büyük kalabalığın gözü önünde ağlayıp çare bulamaz benim yağmurum.O hassastır;ama kimse far etmez bunu.O esip gürler,şimşekler çakar kimse onu üzmesin diye.Ama o yağmaya mecburdur,ağlamaya.
Ama bilmez kimse onun hassaslığını, görmez.Belki de görmek istemez.Benim yağmurum o zavallı,ışıklı, gürültülü caddelerde yapayalnız kalır.Çünkü bilir kimse onun gibi ağlayamaz, bu kadar içten ve bu kadar çok.Ve kimse onu anlamak istemediği için beliki de yağmurlu caddeler bomboştur,çaresizlerin dışında.