Cagatay ipek

Hiç ne yazsam diye kâğıdı kalemi elinize aldınız mı?

Kendinizi komik bulup karaladınız mı?

Kelimeleri bir araya getiremeden yırtıp attınız mı?

İlginçtir ki kendimi komik hissediyorum bu satırları yazarken. Deli gibi de yazmakta.. Buruşturuyorum sürekli kâğıdı. Ama ben bunu biraz hayatta ertelemekle geçiştirdiklerimizle kıyaslıyorum. Beğenmediklerimizi buruşturup çöp kutusuna basket atarız ya işte o an çıkarmaya karar veririz, vazgeçeriz. Önemsemeden. Bu satırların sebebi de bu. (bu sefer yırtmayacağım, kararlıyım.  =)  )

Birini hayatımızdan çıkarmak bu kadar kolaymıdır çoğu zaman? Yaşanmışlığı geride bırakmak.  Tüm zamana rağmen.  Yanlış ve doğrularıyla.

Düşünüyorum da isteyerek yada istemeden kaç kişinin hayatından geçtim? Kaçını bıraktım, kaçı hala yaşamımda ya da öyle sandıklarım..

Üstünü karaladım, erişimi zor yerlere çürümeye bıraktım hepsini. Yaşadıklarımda dâhil. Sanırım en acı olanı da unuttum her şeyi. Unutuldum, unutturdum. Yaşamımda öyle ayrıntılar varmış ki görünce anladım.

Ben öyle birini geride bırakmışım ki bir anda afalladım. Ah! Gerçektende göz görmeyince kalp unutuyormuş.

NOT:

Dostum! Başlarken ne yazmam gerektiğini bilmeden başladım. Tek amaç vardı sadece; öyle olmalıydı ki unuttuğum anda bu satırlarda bulmalıydım. Unuttuğum, bırakıldığım, bıraktığım yaşamımın ayrıntılarını… Yaşamımda olmandan o kadar mutluymuşum ki sen gelince anladım.

——Hatırlamak istemediklerim unuttuklarımdan fazla.—–